رفلکس آکوستیک (Acoustic reflex) چیست و چگونه انجام می شود؟
یکی دیگر از مجموعه تست های شنوایی سنجی، تست رفلکس آکوستیک می باشد. در این تست واکنش سیستم شنوایی به صداهای بلند بررسی می شود. در گوش میانی عضله ای به نام عضله ی استاپدیوس وجود دارد که در هنگام مواجهه با صداهای بلند منقبض شده و در نتیجه منجر به سفت شدن زنجیره ی استخوانچه ها در گوش میانی می شود.
این اتفاقات در مجموع باعث افزایش مقاومت در برابر انتقال صدا خواهد شد و میزان انتقال انرژی صوتی به گوش داخلی را کاهش می دهد.
و در نهایت میتوان گفت که این یک مکانیزم محافظتی در برابر صداهای شدید می باشد. جالب است بدانید که زمانیکه صدای بلند به هر کدام از گوش ها ارائه شود، عضله ی استاپدیوس در هر دو طرف منقبض خواهد شد.
برای انجام این تست، یک پروب کوچک داخل مجرای گوش خارجی قرار داد میشود و از طریق آم صدا به گوش فرستاده میشود و پاسخ عضله ی استاپدیوس ثبت می شود.
نتایج این تست اطلاعات مهمی در رابطه با وضعیت گوش میانی و سلامت مسیرهای شنوایی به ما ارائه می دهد.
به بیان تخصصی تر رفلکس آکوستیک (Acoustic Reflex) یا رفلکس استاپیدیوس، یک پاسخ عصبی-عضلانی غیرارادی در گوش میانی است که در مواجهه با صداهای بلند فعال میشود تا از گوش داخلی محافظت کند. در ادامه تشریح تخصصی این پدیده را ارائه میکنم:
تعریف تخصصی:
رفلکس آکوستیک واکنشی است که در آن عضله استاپیدیوس (Stapedius Muscle) و گاهی عضله تنسور تیمپانی (Tensor Tympani) در پاسخ به صدای بلند، منقبض میشوند. این انقباض باعث کاهش انتقال انرژی صوتی به گوش داخلی میشود.
مسیر عصبی (Neural Pathway):
تحریک اولیه:
صدای بلند از طریق مجرای شنوایی به پردهی گوش برخورد میکند و سپس از طریق استخوانچهها (چکشی، سندانی و رکابی) به حلزون گوش منتقل میشود.در حلزون گوش:
سلولهای مویی حلزون، امواج صوتی را به سیگنالهای الکتریکی تبدیل میکنند.انتقال عصبی:
سیگنالها از طریق عصب هشتم مغزی (CN VIII یا عصب وستیبولوکولئار) به هسته حلزونی مغز ساقه (Cochlear Nucleus) میروند.پردازش در ساقه مغز:
سیگنالها به هستهی عصب زوج هفتم مغزی (CN VII یا عصب فاسیال) ارسال میشوند.پاسخ عضلانی:
از طریق عصب فاسیال، عضله استاپیدیوس تحریک شده و منقبض میشود. این انقباض باعث کشیده شدن استخوان رکابی میشود و در نتیجه، انتقال صوت به حلزون کاهش مییابد.
نقشهای بالینی و کاربردهای ارزیابی:
ارزیابی مسیر شنوایی تا ساقه مغز
اگر رفلکس وجود نداشته باشد، ممکن است مشکلی در مسیر عصبی شنوایی یا عصب فاسیال وجود داشته باشد.تشخیص ضایعات نورولوژیک
مانند نوروما آکوستیک یا ضایعات ساقه مغز.بررسی عملکرد گوش میانی
در اختلالات مانند اتواسکلروز یا وجود مایع در گوش میانی، این رفلکس ممکن است مختل شود.اندازهگیری با تمپانومتری (Acoustic Reflex Testing)
با استفاده از پروب در مجرای گوش، فشار و امپدانس اندازهگیری میشود تا انقباض عضله استاپیدیوس ثبت شود.
مشخصات فنی رفلکس:
| پارامتر | مقدار تقریبی |
|---|---|
| آستانه تحریک (dB HL) | 70–100 dB |
| تاخیر زمانی | 10–150 ms |
| مدت انقباض عضله | چند صد میلیثانیه |
| نوع پاسخ | دوطرفه (Bilaterally activated) |
✅ رنج سنی کاربرد:
از نوزادی (حدود ۳–۶ ماهگی به بعد) تا بزرگسالان قابل انجام است.
در نوزادان و خردسالان معمولاً همراه با آزمونهای دیگر (مانند OAE و ABR) استفاده میشود، چون همکاری فعال لازم ندارد.
در کودکان بزرگتر و بالغین بهعنوان بخشی از ارزیابی شنوایی و عملکرد عصب هشتم و مسیر شنوایی ساقه مغز کاربرد دارد.
⚠️ محدودیتها و نکات:
در نوزادان زیر ۳ ماه بهدلیل کامل نبودن سیستم شنوایی محیطی و رفلکسی، نتایج چندان پایدار و قابل اعتماد نیستند.
در وجود اختلالات گوش میانی (مثل اوتیت سروز یا پارگی پرده صماخ)، تست قابل تفسیر نیست.
در برخی بیماریهای نورولوژیک یا آسیبهای عصب شنوایی/عصب فاسیال ممکن است رفلکس وجود نداشته باشد یا غیرطبیعی ثبت شود.
🔹 بنابراین:
تست رفلکس آکوستیک از حدود ۳ ماهگی به بالا تا سنین سالمندی کاربرد دارد و یکی از تستهای مهم غربالگری و تشخیص آسیبهای گوش و مسیرهای شنوایی-عصبی محسوب میشود.
در صورت نیاز به مشاوره به تخصصی در خصوص تست مورد نیاز برای شما می توانید با ما از طریق واتساپ یا تلگرام و یا تلفن مستقیم با شماره 09017407345 تماس حاصل فرمایید

